Op Radio Veronica komt iedere ochtend een item dat heet: "de plaat en zijn verhaal"
In dit item wordt een bekende (meest) Engelstalige songtext vertaald naar het Nederlands en wordt dan voorgelezen.
Enige tijd geleden alweer was onderstaande tekst aan de beurt.
Op de een of andere manier ben ik nu anders naar dit liedje gaan luisteren en vind ik 'm mooier als voorheen. gek hè?
Vroeger luisterde ik nooit zo naar de tekst.  tegenwoordig doe ik dat wel wat meer.
Onderstaand nummer heeft nog een eenvoudige tekst, maar van die nummers van Duran Duran calt vaak geen touw aan vast te knopen.
Weet iemand waar "The Reflex" bijvoorbeeld over gaat?

Even terug naar deze tekst. Lees zelf maar en kijk maar eens of je weet welk nummer het is.
De oplossing geef ik aan het einde van de tekst.
Als er meer mensen op deze site komen wil ik er wel een soort van prijsvraag van maken.

Het is weer zover: mijn buren hebben weer eens ruzie.
Ik kan het niet helpen, maar ik hoor hun geschreeuw door deze dunne muren.
Het duurt al de hele avond. Het is al bijna middernacht als ik hem hoor schreeuwen dat ze hem heeft bedrogen.
Dit zal voor hem wel de druppel zijn, denk ik bij mezelf.

Hij wil weten wie die vent wel mag wezen, maar zij mompelt maar wat.
Dan wordt 'ie wat rustiger. "Liefje", hoor ik hem zeggen, "Lieg nou niet meer tegen me. Vertel het me nou".
Maar geen antwoord. Ondertussen zit ik hier ongewild mee te luisteren, met het schaamrood op m'n kaken.
Want de naam die zij nu noemt klinkt me heel erg bekend in de oren.

Ach, wat kon ik doen? Ze woont vlak naast me, en ik ben nu eenmaal een volhoudertje.
Ik beschouwde haar niet als heel bijzonder; ze was gewoon de zoveelste in een lange rij.
Maar door mijn stommiteit raakt zij straks haar eigen man kwijt Рde man die ̩cht van haar houdt.
Dan houdt de ruzie op. In de ijzige stilte hoor ik het breken van hun harten.

's Ochtends hoor ik hoe hij z'n koffers heeft gepakt.
Kwaad gooit hij de deur definitief achter zich dicht.
De vrouw die hij achterlaat barst in huilen uit. Ik zou eigenlijk nu naar haar toe moeten gaan, maar wat moet ik zeggen?

Dat ik nu eenmaal een volhoudertje ben? Dat ik er ook niks aan kan doen?
Het komt gewoon door mij.

Het komt allemaal door mij….

Het nummer is van de Robert Cray band en is getiteld "Right next door" en komt uit 1987 waar het de 2de plaats haalde in de top 40.

Van de kermis heb ik altijd al gehouden. Ook nu vind ik dat nog steeds geweldig.
Vooral de kermis bij ons in Weert staat toch wel op zeer hoog niveau.
Aan Tilburg kunnen we qua grootte nog net niet tippen, maar "we" zijn wel een goede tweede.
Wel is de kermis in Weert de gezelligste.
De kermis staat in het hele centrum en zelfs iets daarbuiten maar alles staat op loopafstand.
Hij begint weer a.s. vrijdag dus komt allen!!

Maar goed, ik dwaal af. Het gaat hier natuurlijk wel over de jaren 80…
Wat ik in de jaren 80 geweldig vond op de kermis was de Moonlift (ook wel Enterprise genoemd).
Hoewel ik een ontzettende hoogtevrees heb durfde ik hier wel in.

Eerst begon hij snel te draaien waarna hij steeds schuiner ging tot hij op een gegeven moment 90 graden vertikaal stond.
Fantastisch!

Wat ik me nog herinner is de wat nasale stem van de exploitant van het apparaat die dan over de speakers riep: "gaat ie weeeeeeeer, vèèèèèèrtikaal". Geweldig!

Voor die tijd was het een zeer revolutionair ding en volgens mij heefthij er aardig wat jaren gestaan. Helaas de laatste jaren echter nietmeer.

Het schijnt dat er in Walibi Flevo nog eenstje staat/stond maar dat weet ik niet zeker.
Ook in Duitsland zou de Moonlift nog op kermissen staan maar howel ik een liefhebber ben van kermissen ga ik toch niet zo ver om kermissen te bezoeken.

Een van de bands waar ik in de jaren 80 vooral veel 12 inches en lp’s van kocht was de band Five star.

Five Star bestaat(bestond) uit de 3 zusjes Denise, Lorraine, Doris en 2 broers Delroy en Stedman Pearson.
De liefde voormuziek hadden ze niet van vreemden.
Hun vader BusterPearson was gitarist en toerde in de jaren 60 en 70 met o.a. Jimmy Cliff.

Midden jaren 70start hij zijn eigen platenlabel. Begin jaren 80 krijgt hij een demotoegestuurt wat hij aan zijn kinderen laat horen.
Die zijn hier zoenthousiast over dat ze het zelf willen inzingen.
Daar ging vadermee accoord en het eerste nummer was geboren: Problematic.

3 jaar laterbegint het voor Five Star pas echt en hebben ze hun echte doorbraak met hetnummer en album All Fall Down.Andere bekende nummers zijn o.a. Rain or shine, Whenever you’reready en The slightest touch.

De band bestaat(in afgeslankte vorm welliswaar) nog steeds maar na 1988 heeft de band geenhits meer gehad.

Een paar jaargeleden heb ik het verzamelalbum gekocht en duw hem nog regelmatig in mijnautoradio.
Ik kocht van FiveStar altijd de 12 inches omdat hier altijd goeie mixen opstonden.
Ze liggen ergensop zolder en misschien dat ik ze ooit nog een keer digitaal ga maken.
Als ik tijd enzin heb….

In de jaren 80had je vele comedy’s op televisie waar ik graag naar keek.
De meeste waren van Amerikaanse makelij.

De eerste die me voor de geest komt is ALF.
Volgens mij een soort parodie op E.T.

Alf is een buitenaards wezen die is gevlucht van zijn thuisplaneet Melmak omdat deze op het punt van ontploffen stond.
Zijn ruimteschip stort neer op Aarde in de garage van de familie Tanner, een middenklas familie bestaande uit sociaal werker Willie,
zijn vrouw Kate en hun twee kinderen, dochter Lynn en zoon Brian.

De familie geeft hem de naam Alf (Alien Life Form).
De kat van de familie Tanner, genaamd Lucky, is zijn leven sindsdien niet meer zeker aangezien katten een delicatesse zijn op Melmak.
Verder is Alf vooral heel brutaal en maakt hij veel, heel veel stuk.
In 1986 maakte Ben Liebrand zelfs een nummer getiteld "Stuck on earth" waar Alf zingt en geluidsfragmenten uit de serie zijn gebruikt.

Een andere leuke comedy vond ik Family Ties.
Steven en Elyse Keaton zijn tweelinks-georiënteerde hippies die in de jaren 60 zijn getrouwd. Inmiddels hebbenze een gezin met drie kinderen in de tiener leeftijd: Alex, Mallory enJennifer. De Keatons hadden zich altijd voorgenomen hun idealen en standpuntenover te dragen op hun kinderen, maar dat valt met name bij zoon Alex tegen:Alex is het prototype van een yup in wording. Alex is een verstokte fan vanpresident Ronald Reagan. Hij gaat altijd gekleed in overhemd met stropdas.

Jongere zus Mallory is eentegenpool van de intelligente Alex. Ze is voornamelijk geïnteresseerd in leukejongens, kleding en winkelen, en heeft verder geen enkele ambitie in het leven.

Jongste zusje Jennifer is degenedie graag een ‘normale’ tiener wil zijn en slaagt daar betrekkelijk goed in.

In de loop van de serie komt er nog een zoon bij: Andrew, maar dat is al in de tijd dat de serie tegen zijn eind loopt.

Wat ik ook een hele leuke serie vond was de Cosby show.
Het gaat over het wel en wee van de Familie Huxtable besdtaande uit vader Cliff (Gynacoloog), moeder Claire (advocate) en hun 5 kinderen, Sondra, Denise, Theo, Vanessa en Rudy.

Het was behalve leuk ook opvoedkundig verantwoord (echt Amerikaans…).
het was bijna het perfecte gezin.
Toch was het zoals gezegd toch wel een erg leuke serie.

Verder had je in de jaren 80 nog comedy’s als The young ones, Happy days en onze eigen Zeg eens aaa.

Net als zovelen was ook ik begin jaren 80 naast Queenfan ook fan van Doe Maar.

Ook ik liet me meeslepen in de rage die Doe Maar heette.
Ik vond die Henny Vrienten wel stoer met zijn mascara, grote kuif, kapotte t-shirts, zweetbandjes en afgetrapte gympen.

Ook de muziek vond ik wel leuk om aan te horen.
Nummers als Smoorverliefd en 32 jaar vond (vind) ik geweldig.
Vooral dat begin van Smoorverliefd met die bas. Mooi!!!

Skunk is dan ook nog steeds mijn favoriete Doe Maar album.
Hier heb ik nog een originele button van uit begin jaren 80 die ik anno 2007 nog steeds op mijn spijkerjasje heb zitten….

Affijn, Van wat na Skunk werd uitgebracht vraag ik me nu af waarom en of ikhet echt goed vond.
Doris Day en andere stukken was nog wel leuk (maar ook niet meer als dat)  maar 4us vind ik nu niet echt geweldig en dan druk ik me nog zachtjes uit.

1 nacht alleen vind ik nog wel een leuk nummer, maar nummers als Pa, De bom en Macho vind ik echt verschrikkelijk!  
Volgens mij vond ik toendertijd het 4us album ook al niet zo goed dus toen het nieuws kwam dat de band ermee zou stoppen was voor mij niet zo’n schok als voor vele anderen.
Naar het afscheidsconcert ben ik dan ook niet geweest.
Net als naar het reunieconcert enkele jaren geleden trouwens.
Mijn vrouw is daar wel naar toegeweest met een vriendin, maar ik er niet zo’n zin in.
Achteraf naar de dvd van dat concert kijkend heb ik daar wel enigszins spijt van maar ja, wie weet treden ze in de toekomst nog wel een keer op.
Je weet het nooit!

Leuk detail is trouwens dat de platen werden opgenomen in mijn woon- en geboorteplaats Weert, bij de Telstar studio van Johnny Hoes.
De bandleden heb ik echter nooit in het eccht gezien.

In de eerste helft van 1980 zat ik in de 6de klas van "de Moeselschool" (genoemd naar de wijk Moesel waar de school in ligt en waar ik destijds ook woonde) in Weert.
tegenwoordig heet de school "de Zevensprong".
Onze leraar was Meester (Harrie) Ramakers die we in de 4de ook al hadden gehad.
De bijnaam die we hem hadden gegeven was "Harry Scary" en hij kon daar wel mee lachen.
Al met al heb ik op de lagere school wel een leuke tijd gehad.

Na de zomervakantie ging ik naar het "Bisschoppelijk College".
Een school voor MAVO, HAVO en VWO.
Het eerste jaar was een brugjaar en op het eind van het jaar werd naar aanleiding van je punten beslist of je naar de MAVO, HAVO of VWO ging.
Ik herinner me nog dat ik in klas 1M kwam te zitten dus ze hadden nogal wat brugklassen. het geeft wel aan hoe groot die school was (is).
De lerares die ik het me nog het beste kan herinneren uit die tijd was Mej. Vervoort die Frans gaf.
Ze zat in lokaal 121 en was echt een heks. Misschien dat het ook aan het vak lag wat ze gaf, dat weet ik niet meer precies.
Aardrijkskunde kregen we van "Fred Toupet" maar zijn echte naam weet ik niet meer. Waarom hij die bijnaam had lijkt me duidelijk.
Tot mijn grote spijt heb ik mijn schoolagenda’s van vroeger niet meer anders kon ik de namen even terugkijken.
Heel erg jammer want ik was altijd druk met het inplakken van plaatjes uit de hitkrant e.d.
Op het einde van het jaar was die dan ook zeker 3 keer zo dik geworden!

Biologie (Op muziek en godsdienst na het ergste vak wat er was) kregen we van onze klasseleraar Meneer Puts.
Ook tekenen was niet mijn favoriet maar dat komt denk ik ook dat ik niet zo creatief ben.
Wiskunde kregen we van een (volgens mij) ex militair met een grote snor die de hele les maar sommetjes opschreef op zijn overhead projector.
Ontdanks deze wat saaie manier van lesgeven was het na gym wel mijn favoriete vak.

het veschil met de basischool was uiteindelijk denk ik té groot dus toen ik bleef zitten ben ik naar de LTS gegaan (momenteel "Het Kwadrant") waar ik evengoed in de tweede klas instroomde.
Wel op B-niveau (want misschien kon ik C-niveau niet aan…) en dat neem ik de school nu nog kwalijk.
Toen ik dit na 3 jaar afrondde moest ik nog een extra jaar doen om mijn C-niveau te halen om naar de MTS te kunnen.
Deze grap kostte me dus een compleet jaar!
Ik koos na het tweede jaar voor Metaaltechniek omdat me dat het minst slecht lag…
De school doorliep ik op mijn sloffen en hoefde er echt geen bal te doen.
Ik kan me nog herinneren dat ik er een half uur te laat achter kwam dat ik een examen Engels had, zo was ik er mee bezig.
Ik ben toen snel naar school gegaan en mocht in het kantoor van de directeur het examen toch maken.
Op deze school leerde ik ook spijbelen en ik heb nog verscheidene klasseboeken moeten verbranden om dat te verdoezelen
Al met al heb ik aan deze school niet zo positieve herinneringen.
Vooral van het blokje staal haaks vijlen bij Meester Frenken heb ik nu nog nachtmerries….
Lassen bij Meester Voncken was altijd wel grappig want die had je in no time op de kast en dat was altijd wel grappig.
Wat minder grappig was, was die (onder de les!) sigarenrokende chagerijn met gigantische flaporen die Engels gaf.
Meester Vleeshouwers, een of andere kunstenaar met een sikje (had als bijnaam dan ook Catweazel) die handenarbeid gaf was onze klasseleraar in de 2de.
Geen verkeerde maar ook niet meer dan dat.
Dan was er nog een leraar in (ik meen) de derde die totaal geen orde kon houden en waarbij ik (en mijn klasgenoten) regelmatig terug moesten komen na de les.
Echt zo’n zenuwachtig tuyp die absoluut niet geschikt was voor dit werk.
Volgens mij gaf hij wiskunde maar dat weet ik niet 100 % zeker.
Er waren 2 leraren voor Natuurkunde: "Papegaai" Bekelaar (een hele vervelende man die momenteel bij mij in de buurt woont) en van die andere weet ik de naam niet meer maar dat was juist een hele leuke leraar.
1 van de weinige op de LTS.
Ook een leraar voor tekenen kan ik me nog herinneren. Hij had een brilletje en zo’n Chrit Titulaar baardje. Was wel een aardige man maar ook hij had niet zo heel veel overwicht.

Na de LTS ging ik naar de MTS maar daarover later meer.

In de jaren 80 was ik een fervent lezer van de Popfoto en in mindere mate Muziek Express.

In de popfoto stonden voornamelijk de artiesten die in de (commercieele) top 40 stonden en in de Muziek Express het wat meer serieuzere werk.

Mijn voorkeur ging (zeker in die tijd) uit naar Top 40 muziek vandaar dat de P{opfoto mijn voorkeur had.

De Hitkrant heb ik ook gelezen maar volgens mij kwam die pas later maar dat weet ik niet helemaal zeker. Die bestaat in tegenstelling tot de andere twee tot op de dag van vandaag nog steeds.

Je had ook nog de Bravo (was een Duits blad) en de Joepie (een Belgisch blad), maar de Joepie was volgens mij niet echt een muziekblad, of toch wel?
Ze bestaat in ieder geval nog steeds allebei.

In de Popfoto en Muziek Express stonden vaak foto’s, interviews en posters van je favotiete band.

De posters hing ik neer op mijn slaapkamer die begin jaren 80 helemaal met Qyeen versierd was.

Het was altijd een priegelwerk om de grote poster er netjes uit te krijgen omdat die met nietjes vast zat…

De kleinere foto’s uit de popfoto knipte ik uit en plakte ik in mijn schoolagenda die op het einde van het schooljaar altijd 4 keer zo dik was als op het begin van het schooljaar.

Wat ik me ook nog meen te herinneren is dat de popfoto een bladzijde had met en voor penvriend(inn)en waarbij ook nog eens pasfoto’s bijstonden. Dat vond ik altijd wel grappig om te bekijken.

Ook stond er een soort “vraag het aan Mona” problemenrubriek in waar je allerhande vragen kwijt kon.

De raarste die ik me nu nog steeds kan herinneren was van een meisje die zich afvroeg of je via de wc-bril zwanger kon worden……

Verder vond ik de songtexten erg interessant.

Als ik het me goed herinner is de Popfoto een jaar of 15 geleden overgegaan in het blad Fancy.

Kijk nou eens goed naar de beelden die we bijna dagelijks voorgeschoteld krijgen.

Al die hongerige monden die we te voeden hebben. Kijk nou eens naar aldat lijden dat we onszelf aandoen. Zoveel eenzame gezichten, verspreidover een onafzienbare vlakte middenin de woestijn. Gezichten die opzoek zijn naar maar één ding. Naar hun eerste levensbehoefte; iets datwij ze kunnen geven.

We weten allemaal dat er elke dag weer hulpelozekinderen worden geboren voor wie geen toekomst is. Kinderen die gewoongoeie zorg nodig hebben in een warm gezin. Maar zolang de machthebbersin hun ivoren torens en op hun gouden tronen blijven zitten, zonder eriets aan te doen, weten we dat die kinderen hulpeloos blíjven.

Als ik dat zo zie, dan komen er allerlei vragen in meop. Hoe hebben we het zo ver laten komen? Waarom doen we als mensenonszelf dit aan? Is dit nou waarom we hier op aarde zijn?

Ze zeggen wel eens dat we zelf iets van ons leven moetenmaken. Nou, als ik om me heen kijk in de wereld van vandaag de dag, danbakken we er bitter weinig van. We hebben de aarde verwoest met onseigen gedrag. Als er een God bestaat, en Hij kijkt naar beneden, naarwat de mens van zijn schepping heeft gemaakt – wat zou hij dan denken?“Is dit nou de wereld die ik voor jullie heb gemaakt?” Een vraag die weons zelf wel eens mogen stellen…

Afkomstig van het album ‘The Works’ uit 1984. Nooit een single geweest, wel een populair nummer onder Queen-fans.

Bron: http://queenfan.web-log.nl

In de jaren 80 zijn ook de nodige hoogtepunten op Nederlandsvoetbalgebied geweest.
En dan bedoel ik niet het hilarische programma Voetbal 80 van Harry Vermeegen, maar daar kom ik op een later tijdstip wel eens terug.

In chronologische volgorde:

-Ajax won de Europacup 2 in 1987 door in de finale, gespeeldin Athene, Locomotive Leipzig te verslaan met 1-0.
Doelpunt: wie anders dan Marco van Basten na een voorzetvanaf rechts van (ik meen) Sonny Silooy.
Van de wedstrijd zelf kan ik me niet zo veel meer herinneren. Dat zal zoals bij veel finales wel niet om aan te gluren zijn geweest. Vaak is de angst voor een tegendoelpunt in finales de reden dat het niet echt hoogstaande wedstijden zijn (uitzonderingen daargelaten).  1-0 is dan ook de meest voorkomende uitslag.

-PSV wint de Europacup1 in 1987 door in de finale diegespeeld werd in Stuttgart Benfica na strafschoppen (6-5) te verslaan (0-0 nareguliere speeltijd). Saaie maar zeer spannende wedstrijd. PSV  speelde toen net als het nu deed. Geen stap te veel en achterin niks weggeven. Dit is trouwens een speelwijze die maar weinig Nederlandse clubs is gegeven. Dit is echt Italiaans. Gelukkig echter  is in Nederland nog steeds de filosofie dat als je 1x meer scoort dan je tegenstander dat je wint. 

-Ajax verloor datzelfde jaar de finale van de EC 2 (inStraatsburg, uitslag 0-1) van KV Mechelen dat nog enkele Nederlandse spelersonder contact had zoals o.a. Piet den Boer (doelpuntenmaker), Graeme Rutjes enErwin Koeman.
Een zeer jonge Dennis Bergkamp was overigens invaller in deze finale!

-En last but not least werd het Nederlands Elftal in 1988Europees kampioen door in de finale de toenmalige Sovjet Unie te verslaan met2-0.

Nederland werd bijna slachtoffer van haar eigen fanstijdens de kwalificatie voor dit toernooi. Een (rook)bom in de wedstrijd tegenCyprus betekende een straf van de UEFA. De wedstrijd moest uiteindelijk zonderpubliek worden overgespeeld op een koude winterdag in december (Nederland won met 4-0) en de groep werd daarna eenvoudig gewonnen.

Een diskwalificatie had echter tot demogelijkheden gehoord dus we hebben wel geluk gehad wat dat betreft.

 In de poule op het EK verloor Nederland deopeningswedstrijd tegen Rusland onverdiend met 1-0. Toch wist Nederland tweede in de groepte worden door een overtuigende winst op Engeland (3-1, 3x Marco van Basten) en eenlucky goal tegen de verrassend sterke Ieren (1-0, Wim Kieft).

Het bevrijdende delpunt (bij een geklijkspel hadden “we”er uitgelegen) viel pas in de 82^ste minuut.

Billenknijpen dus!

 In de halve finale won Nederland met 2-1 voor het eerstin 32 jaar van West Duitsland. Dat was me een spannende wedstrijd! Door een (uiteraard) onterechte strafschop kwamen de Duitsers op 1-0.
Maar door een eveneens onterechte strafschop (Scheidsrechter Igna had niet echt zijn dag) kwamen we op 1-1 door Ronald Koeman. Vlak voor tijd (op z’n Duits dus) scoorde Marco van Basten de winnende treffer.
Het is dat de wedstrijd op een doordeweekse schoolavond (dinsdag) werd gespeeld dus ben ik maar niet de stad in gegaan. De wedstrijd heb ik bij mijn zus en zwager gekeken toen.
In de andere halve finale Italië hetonderspit moest delven tegen de Russen met 2-0.

De finale in München werd een Oranje festival. Na een 1-0voorsprong (doelpunt Ruud Gullit) voor rust zorgde Marco van Basten met een nunog legendarisch doelpunt uit een onmogelijk hoek over de uitstekende doelman Rinat Dasaev (commentator Theo Reitsma sprak over een weergaloos doelpunt en dat was het ook) voor de 2-0. Toen de Russen vervolgens een strafschopmisten (redding Hans van Breukelen) was het duidelijk; de Europese titel wasvoor Nederland.

 Wat kan ik me dat nog goed herinneren zeg. Ik heb toendertijd een videoband van dit toernooi gekocht en een poos geleden de DVD want de videoband was grijsgedraaid…

De finale was op een zaterdagmiddag (hulde voor deorganisatie) dus konden we lekker in de kroeg kijken en daarna lekker feestentot in de late uurtjes (of vroege, het is maar net hoe je het bekijkt).

Momenteel worden finales vaak op zondagavond gespeeld, maardan is die maandagmorgen zo akelig dichtbij…

In de jaren zestig vormt ze met haar toenmalige echtgenoot Ike Turner een zeer succesvol duo, met nummers als Proud Mary en Nutbush City Limits. Later in de late jaren 70, scheidt het paar; Tina gaf aan dat Ike haar ernstig mishandelde.

Na een lange periode van zwoegen en sleuren, vooral vergeten wat Ike haar had aangedaan, kon Tina weerkeren op het wereldpodium. De eerste echte verschijning voor het grote televisiepubliek was in 1981 toen ze als gaste mocht optreden tijdens het L.A.Forum-concert van de Absolutely Live-tournee van Rod Stewart. Tina en Rod zijn sindsdien boezemvrienden gebleven.

In 1984 brak Tina Turner door als soloartieste met het nummer Let’s Stay Together van het album Private Dancer.

In 1985 speelde ze naast Mel Gibson in de rol van "Aunty Entity" in de film Mad Max Beyond Thunderdome.

Op 13 januari 1988 stond Tina in het Maracanã stadion in Rio de Janeiro voor een publiek van 188.000 mensen, destijds het wereldrecord. Dit concert maakte deel uit van haar Break Every Rule-Wereldtour die vele records brak.

In 1990 op 50-jarige leeftijd stopte Tina voor het eerst met de grote tournees, haar Foreign Affair Farewell Tour eindigde op 4 november in Rotterdam.

In 1993 verscheen de film What’s Love Got to do With It over het leven van Tina Turner. In 1995 zong ze Goldeneye, de titelsong voor de gelijknamige James Bond-film.

In 1996 bleek dat ze er toch nog geen genoeg van had en de Wildest Dreams World Tour was een feit, ook nu trad ze 8x op in Ahoy Rotterdam en stond ze drie avonden op rij in een uitverkochte (nieuwe) Amsterdam ArenA. In België brak ze alle records; nooit had een artiest zoveel publiek gelokt, ze speelde 11 maal in een uitverkocht Flanders Expo, goed voor 140.000 mensen.

In 2000 stopte Tina Turner er toch echt mee en sloot ze haar laatste grote wereldtour, de Twenty Four Seven Millennium Tour 2000, af. Een van de optredens was op 18 juli in het Stadspark in Groningen voor 65.000 mensen. Op 25 juli nam ze afscheid van het Belgische publiek: op de weide van Werchter verzamelden zich 70.000 mensen om nog één keer te genieten van Tina Turner.

Vijf jaar later bewees Tina opnieuw dat ze het zingen niet kon laten. Haar nieuwe album All The Best verscheen in februari 2005 met een collectie van haar beste songs, maar ook een aantal nieuwe singles zoals Open Arms, Complicated Disaster, Something Special en Great Spirits uit de Walt Disney Pictures-film Brother Bear.

Tina zou ook in de film The Goddess spelen, deze is echter stopgezet wegens het overlijden van Ismail Merchant.

In september 2005 ging de film All the invisible children in première in Venetië. Tina zong samen met de Italiaanse zangeres Elisa de titelsong Teach me again. Alle opbrengsten van Teach me again zijn voor het World Food Program van Unicef.

Tevens werd in september 2005 bekend dat Tina de prestigieuze Kennedy-prijs, een onderscheiding die kunstenaars kunnen krijgen voor hun levenswerk, in ontvangst mocht nemen. Op 4 december 2005 was er ter gelegenheid van de prijsuitreiking een gala-ontvangst in het operahuis van het Kennedy Center. Daarvoor ontving president Bush de ster op het Witte Huis. Het was voor de 28e keer dat de prijzen werden toegekend.

Half oktober 2006 laat EMI aan haar aandeelhouders weten dat Tina met een nieuw album zal komen. Ingewijden in de muziekbizz weten ook te vertellen dat er wellicht een tour aankomt. Een voorproefje van een mogelijke comeback kon een zeer selecte (rijke) groep mensen beleven tijdens het Bedrock Ball in het Natural History Museum, London, op 18 mei 2007: Tina gaf hier een medley van haar bekendste songs tijdens een liefdadigheidsconcert aldaar.